De herfstwisselbeker. De afgelopen jaren had ik deze naam al regelmatig eens bekeken op de O’punch-kalender. Het trok me wel aan zoals alle team- en aflossingswedstrijden me eigenlijk al aantrekken sinds we een 5-tal jaar geleden met oriëntatielopen begonnen zijn. Onze eerste aflossingswedstrijd was een VK Aflossing op de kaart van de Gentbrugse Meersen, ideaal voor lopers en beginnende oriëntatielopers. De uitleg over de start-, wissel- en finishprocedure is al een indrukwekkend schouwspel. Het heeft iets weg van zowel een universitair hoorcollege als van een Jan Theys-achtige presentatie van Spel zonder Grenzen uit de jaren ’70. Maar eens je dit door hebt, ligt de weg open om de adrenaline te voelen van de massastart, om (ondanks al je flaters onderweg) bij de doortocht aan de kijkpost toch al het applaus en de aanmoedigingen in ontvangst te nemen of als je in de achterhoede verzeild bent geraakt, nog de hoop te koesteren dat het cc nog niet opgeruimd is bij aankomst.
Ondanks deze liefde voor teamwedstrijden had ik ons echter nog nooit ingeschreven voor de herfstwisselbeker. De schuldige: ORO-HYDRO, hoogtelijnen-water, of toch vooral ORO meende ik begrepen te hebben. In mijn hoofd was dit next level, iets dat enkel voer is voor de ervaren rotten, voor de toporiënteurs die een kaart onmiddellijk in 3D zien en een ingebouwd kompas hebben. Wat zou dit iets voor mij zijn, voor iemand die op een gewone kaart nog iedere keer wel ergens dik in de fout gaat, voor iemand die normaal snel die heide opschiet om dan tot de constatatie te komen dat het toch beter was om eerst het kompas te leggen, voor iemand die op de driedaagse een halfuur in het zelfde gebied naar een post staat te zoeken, voor iemand die in Zwitserland de berg naar beneden loopt terwijl hij naar boven moet… wat kan die gaan doen op een kaart waar alle houvast verdwenen is?
Het was Elias die me toch overtuigde om ons dit jaar in te schrijven met de boodschap: gewoon rustig aan doen papa, kompas goed gebruiken en dan komt het wel goed! Zo gezegd, zo gedaan, ik zette ons op de lijst van de Omega-deelnemers. Nu was het afwachten tot coach Bart de ploegopstellingen doorstuurde: een fun-team met niet al te steile verwachtingen leek me ideaal voor mijn vuurdoop. En mijn bede werd gehoord. Ik maakte onderdeel uit van Omega1. Een team met Lisa Elsen, Marieke Addiers en Koen Croons dat als eerste het bos (allez, het gebied met hoogtelijnen) ging ingestuurd worden, top! Elias kwam echter terug van atletiekstage met een beginnende achillespeesblessure en zou het oro-hydro parcours wandelen. Bart moest hierdoor wat sleutelen aan de opstellingen en zo stonden we op zondagochtend om 10u met Lisa, Elias, Paul Kesselaers en mezelf aan de start om aan onze beproeving te beginnen. Respect voor Paul want ook voor hem was het de eerste maal oro-hydro en hij zou omloop 5 tot een goed einde brengen! Lisa stelde ons allen gerust, rustig aan doen en dan komt het goed.
In mijn hoofd ging ik omloop 2 doen, de omloop die gereserveerd is voor mijn leeftijdscategorie en toch al behoorlijk lang is, zeker op een oro-hydro kaart. Tot opeens 1 minuut voor de start bleek dat ik aangemeld stond voor omloop 1. Holy! Snel de juiste postenbeschrijving nemen om tot de constatatie te komen dat mij 8,5km oro-hydro pret te wachten staat!! Als dat maar goed komt!
Maar er is geen tijd om lang te blijven stilstaan bij deze onverwachte wending want de klok begint af te tellen en ik hou me klaar voor de start: go!
We zijn vertrokken. Ik sta voor een eerste dilemma: ik ben op het hart gedrukt om het rustig aan te doen, moet ik nu rustig joggen of ga ik toch al in gestrekte draf? Tot aan de startbalise mag ik toch wel lopen, niet? Ok, lopen dan maar. Al lopend werp ik een eerste blik op de maagdelijk witte kaart. Niet veel blauw te zien, goed dan krijgen we geen te natte voeten. Ik zie de startdriehoek en dan al een stevige afstand tot de eerste post. Die lijkt in de eerste hellingzone te staan maar tussen de driehoek en post 1 zie ik niet al teveel reliëf. Ik twijfel. Voor me ligt een lang pad, kan ik dat nemen? Ok, even vertragen… en proberen kompas te leggen. Het pad ligt iets uit de richting maar niet enorm veel. Laat ons dan maar even op het pad blijven. Maar hoe lang? Zo gaat het even door, pad volgen, even lopen, stoppen, kompas leggen. Ik blijf het pad volgen. Dit voelt raar: ben ik nu wel oro-hydro aan het doen en moet ik niet dat bos in? Ik besef wel dat ik teveel naar links aan het afwijken ben. Dus zal ik op een bepaald moment naar rechts moeten en dan moet die bergflank voor me opdoemen. Zo stel ik het me toch voor. Ik kan toch eigenlijk niet missen en moet er op een bepaald moment tegen aan lopen. En ik krijg gelijk, daar doemt de Maasflank voor me op. Ik loop naar boven en hoop dan eindelijk een eerste echt aanknopingspunt aan te treffen. Het beste dat ik kan verzinnen is dat ik op het hoogste punt in de omgeving sta. In noordwestelijke richting zou ik dan een inloper moeten zien. Dat is er! Top, nu ben ik echt vertrokken.
Ik zit nog even te diep in de inloper maar ik neem terug wat hoogte en daar zie ik post 1. Nummer 87 controleren: juist! Het heeft me een dikke 9 minuten gekost maar hoera, we hebben kaartcontact! Nu neem ik de adviezen ter harte. Kompas goed leggen, niet te snel willen gaan en vind ik de volgende 4 posten die ook allemaal in inlopers op de flanken staan. Post 6 staat in een put op de top van een heuvel. Op mijn kaart is het de 2e heuvel in een rij van 4. Vanaf post 5 leg ik mijn kompas goed, na een tijdje volg ik een pad die in de juiste richting gaat en dan zie ik de heuvelrij. De heuvels zijn begroeid met varens, dus ik zie niet onmiddellijk een post. Links van het wegje is een heuvel en rechts van het wegje een andere heuvel. Op een gewone kaart was het nu gemakkelijk, maar niet nu want ik kan het wegje niet gebruiken om me te lokaliseren. De heuvel rechts lijkt me iets hoger en zou de heuvel kunnen zijn die ik moet hebben. Ik baan me een weg door de varens op zoek naar een put maar helaas geen put te vinden. Ik begin rond te draaien en zoek nog wat verder, helaas in de verkeerde richting. Ik ben te ver uit de richting aan het gaan en besef dat ik de heuvel links van het wegje links heb laten liggen. Verdorie, terugkeren dus. Wanneer ik deze heuvel in zicht krijg, zie ik Kim Jansen die heuvel verlaten. We moeten daar heen dus. Mijn eerste fout van de dag heeft me 5 minuten gekost, maar ok, dit is oro-hydro en dit is zeker niet rampzalig.
We gaan verder op pad, allez niet op pad, maar wel richting post 7 en 8 die traag maar gestaag gevonden worden. Ik krijg wat vertrouwen. Dit is helemaal niet zo erg als gevreesd. Post 9 moet terug in een uitgesproken inloper staan. Ik vertrek in de goede richting vanaf post 8, merk ook nog een uitgesproken depressie op maar wijk dan toch teveel af naar rechts waardoor ik in de verkeerde inloper kom. Ik merk op de kaart dat de richting van de inloper niet klopt maar kan me nog niet goed lokaliseren. Maar dan zie ik Simon Krekels voorbijkomen die gezwind naar het zuiden loopt. Gezien ik de prestigieuze omloop 1 toegespeeld gekregen heb, ben ik ook in deze categorie aan het boksen. Als Simon naar het zuiden loopt dan moet hij op weg zijn van 9 naar 10. Conclusie: ik moet naar het noorden om mijn post 9 te vinden. Vooruit dan maar. Heuvel over naar de volgende inloper. Ik ben bijna in de buurt van de post als ik Kristof Wolles tegen kom. We zeggen even vriendelijk goeiedag tegen elkaar en ik al snel kom ik te weten dat Kristof gesukkeld heeft op post 1 maar nu blijkt het wel goed te gaan want hij heeft mij ondertussen toch al te pakken. Het in de buurt zitten van Kristof geeft me wel wat houvast. Ik probeer mijn eigen routekeuzes te maken maar van post 10 tot 19 blijven we wat in elkaars buurt. Het geeft me ook wat vertrouwen om sneller te gaan.
Net voor ik post 19 pak, zie ik ook Kim Jansen terug in de verte. Dat betekent dat ik van post 6 tot 19 niet zo slecht heb gedaan. Mijn vertrouwen groeit opnieuw en ik probeer nu ook qua lopen dieper te gaan. Post 20 gaat vlot. Ik steek goed door, passeer post 15 die me houvast geeft en zie een het reliëf op een stukje heide goed. Naar post 21 kan nog eens doorgelopen worden op een pad dat leidt naar het einde van de spoorwegberm. Hier doemt een steile helling op, ik ga even rond en klauter dan een iets minder steile rand op. Post 22 wordt daarna vlot gevonden. Nu zitten we aan de rand van de mijnterril. Hier kom ik Kim tegen en in zijn kielzog vind ik de laatste posten en finish ik in 1u49 met een km-tijd van 12’50”. Hier ben ik als 50-jarige oro-hydro newby op een omloop 1 zeer tevreden mee!
Moraal van het verhaal: je bent nooit te oud om te leren, ik vond oro-hydro echt leuk (hulde aan de baanleggers!) en met deze nieuwe ervaring kan ik niet wachten om aan de volgende oriëntatiewedstrijd te beginnen!