Sfeerverslag van de Portugal “O” Meeting 2026
Door Angelique De Grande
🌞🏃♂️ Pommer de Pommer de POM
Waarom trekken mensen in de winter massaal naar zuiderse oorden? Simpel: om de zon even te laten checken of je huid nog bestaat. Dat plan kreeg meteen een reality check toen we uit het vliegtuig stapten. We waaiden bijna van de tarmac terug richting België, zonder tussenlanding. Blijkbaar had er net een storm zijn afterparty gehouden, inclusief liters regen en een windkracht die je kapsel meteen herstructureerde.
Gelukkig voorspelden de weergoden beterschap en konden we alsnog dromen van een zonnige oriëntatievakantie in plaats van een cursus windsurfen zonder plank.
Omdat we pas vrijdag namiddag landden, misten we de eerste WRE Gold sprint. Zuur, want we wilden massaal supporteren voor onze Omega-tornado Mats De Smul. Die besloot dan maar in ons afwezigheid de turbo open te draaien en sprintte naar een knappe 17de plaats. In een deelnemersveld waar je normaal al blij bent als je je eigen naam herkent in de uitslag. Longen eruit, benen op standje blender, en een reeks grote namen netjes achter zich gelaten. Kort samengevat: noteer die naam, kader hem in, en doe alsof je hem al jaren volgt.
De Omegafamilie was trouwens met 42 man sterk aanwezig. Alsof dat nog niet genoeg was, sleurden we ook onze eigen clubtent mee. Subtiele marketing, zeg maar. Je kon er moeilijk naast kijken, tenzij je verdwaald was, wat in onze sport ironisch genoeg geregeld voorkomt.
Enkele vroege aankomers hadden de vijvervlaktes al verkend en kwamen terug met modderspetters, lichte vermoeidheid en die blik die zegt: “Dit wordt leuk… denk ik.”
Dag één: middle distance. Al snel bleek dat de kaarten zo accuraat waren dat je bijna begon te twijfelen aan je eigen oriëntatiecapaciteiten. De terreinen liepen heerlijk, tot je longen daar een andere mening over kregen. Op het einde wachtte nog een moreel dilemma: ofwel heroïsch over de beek springen en een jungle-achtig stukje trotseren, ofwel braaf omlopen langs de weg. Ik koos voor optie twee. Mijn schoenen bleven droog, mijn eer iets minder. Mijn innerlijke avonturier rolde ergens met zijn ogen en mompelde iets over “gemiste filmische momenten”.
Dag 2 bracht de long distance. Op papier klonk dat al als een stevig avontuur, en de organisatie had vooraf vriendelijk gewaarschuwd: hier en daar kon je 10 tot 20 cm water tegenkomen, maar geen paniek, het bleef veilig. Dat bleek achteraf een schattige understatement. 10 tot 20 cm werd op sommige plaatsen eerder “welkom in het plaatselijke openluchtzwembad”. Er waren stukken waar je tot aan je middel door het water moest ploeteren, alsof de wedstrijd stiekem een triatlon-ambitie had ontwikkeld zonder ons iets te vertellen.
Alsof dat nog niet voldoende entertainment bood, hadden ze ook een post strategisch in een indrukwekkende plas geplaatst. Op de postenbeschrijving stond netjes dat die naast een put lag, wat eigenlijk de oriëntatieloopversie is van een spoiler alert. Je zag lopers voorzichtig naderen, nog een laatste poging tot elegantie, en dan onvermijdelijk dat moment waarop iemand een onverwachte duik nam. Publiek was er niet, maar in onze hoofden klonk spontaan een denkbeeldige jury die punten gaf voor stijl en spetterfactor.
Maar kijk, de weergoden stonden deze keer aan onze kant. Tegen dat we weer op volle snelheid richting de volgende post stormden, was onze loopkledij al verrassend snel opgedroogd. Gratis wasservice én droogkast, mogelijk gemaakt door Portugese zon en een tempo dat ergens tussen “wedstrijd” en “achtervolgd worden door een boze gans” lag.
Dag 3 had nog een middle WRE en een nachtsprint in petto. Opnieuw werden we getrakteerd op fijn terrein en kaarten die zo netjes getekend waren dat je bijna begon te denken dat verdwalen puur een persoonlijke keuze was. Na de inspanning wachtte er bovendien een buffet waar je voor de “royale” som van 7 euro mocht aanschuiven. Oriëntatielopers zijn doorgaans al snel gelukkig, maar dit voelde toch een beetje als de jackpot. Een welgemeende dikke pluim voor de organisatie, want sport én eten dat niet uit een verkreukelde banaan bestaat: dat scoort.
’s Avonds stond de nachtsprint op het programma, en die speelde zich af in wat nog het best te omschrijven valt als een residentiële wijk met een hoog “rustig pensioen gehalte. Of het nu een seniorenwijk was of gewoon een bijzonder vredige buurt, daar zijn de meningen nog over verdeeld. Wat wél vaststaat: het was volle bak knallen.
Alsof de setting nog niet speciaal genoeg was, stond één van de posten gewoon aan een privézwembad in iemands tuin. Geen duik genomen deze keer, maar het zorgde wel voor dat heerlijke oriëntatiemoment waarop je denkt: dit verzin je toch niet.
De laatste dag van de Pom bracht de legendarische chasing start, het moment waarop alles samenkomt: snelheid, strategie en net dat beetje gezonde paniek. Alleen wie met zijn totaaltijd van de drie voorgaande dagen binnen het uur van de winnende tijd zat, mocht starten in de jachtstart. Want ja, vanaf dat startmoment voel je letterlijk de hete adem van je concurrenten in je nek – één foutje en je kan je plek in het klassement verliezen. Spanning te snijden, hartslag op standje raket. Niet iedereen overleefde die dag zonder fouten. Het is een adrenalinestoot zoals geen ander.
Een aantal Omegasken wurmde zich naar de prijzenpot🏆 en zetten hun naam stevig in de Pom-top10 van het totaal klassement over alle dagen heen:
· M12 Mats Talloen – 1ste plaats
· M14 Witse Boeckx – 8ste plaats
· M16 Nathan Jansen – 5de plaats
· M21A Tibo Gillet – 4de plaats
· WB Sarah Debyser – 1ste plaats
· W40 Kim Geypen – 2de plaats
· W40 Liesbeth Van de Velde – 3de plaats
· M65 Bart Van de Moortel – 3de plaats
· En natuurlijk onze wereldkampioen en prijzenspecialist, Frans Van de Moortel – 1ste plaats 🎖️
Het clubklassement mochten we zeker niet vergeten => Club Omega: 10de plaats van de 475 deelnemende clubs!
Nog even iets over het extrasportieve en de couleur locale:
Portugal is het land van de bricolage: het steekt niet zo nauw als de bakstenen niet perfect op elkaar aansluiten, als ze maar op 1 of andere manier op elkaar plakken, hetzelfde met hun wegen; overal putten, die gedurende de dag soms wat opgelapt worden. En als er een elektriciteitspaal omgevallen is, dan plakken ze dat toch gewoon aan een verkeersbord.
Dan is er ook het fenomeen van loslopende blaffende honden. Iedereen heeft een hond nodig in Portugal, maar ze kunnen hem niet bijhouden. Overal vind je van die loslopende projectielen, zelfs in het bos, tijdens je oriëntatieparcours. Ik hoorde een elite loper vloeken; “damn dog”, maar die was snel genoeg, dus die hond kon hem niet volgen, waardoor hij bij mij achter bleef. Nathan was hem ook tegengekomen en blijkbaar had die hem de weg getoond naar zijn volgende post.
Naar Portugal kom je om lekker en goedkoop te eten en te drinken; 1 euro voor een supervol glas wijn, 12 euro voor praktisch een heel lam en dan die lekkere aperitiefhapjes erbij. Toegeven, je kan er de helft niet van identificeren, maar ze smaken wel heel erg lekker.
En de kracht van de oceaan; woeste, wilde hoge golven, de droom van elke jongere. Zouden ze het beseffen hoe goed ze het hebben om zo te kunnen reizen en avonturen samen te beleven?
Youth is waisted on the young. Wat een leven!
De uitsmijter - Beira Alta “O”Meeting
Na de intensieve Pom-periode keerden een aantal Omegasken huiswaarts, maar anderen bleken duidelijk nog niet klaar met hun oriëntatieverslaving. Zij trokken verder het binnenland in, richting Aguiar da Beira, en stapten bijna letterlijk een nieuwe dimensie binnen. De sporen van eerdere bosbranden gaven het landschap een post-apocalyptische touch, en bij één training voelde het alsof we op een maanlandschap terecht waren gekomen.
De andere trainingskaarten leerden ons dat “groen” niet zomaar groen is. Serieus: onmogelijk om doorheen te komen zonder je gezicht op de grond te planten. Waar de Pom ons vlakke, goed doorloopbare terreinen had voorgeschoteld, werden we nu geconfronteerd met mastodontachtige rotsformaties, omgevallen bomen die geen centimeter doorgang lieten, en planten die je overal prikten alsof ze een persoonlijke vendetta tegen je hadden
En toch… ondanks de krassen en de vele “hoe kom ik hier ooit doorheen”-momenten, genoten we. Want waar de Pom vooral een week van snelheid en richting, werd Aguiar da Beira een week van improvisatie, lachen om jezelf (en elkaar) en het herontdekken van dat pure plezier van lopen, klimmen, ploeteren, en totaal verdwalen.
“Rugzak vol verhalen, hoofd vol chaos en benen die nog steeds protesteren van alle plassen en avonturen… maar eerlijk, de jeugd is waarschijnlijk al afgehaakt na de eerste alinea!” 😎
Indien jullie zin zouden krijgen om ook een buitenlands avontuur te beleven, dan zullen we in een apart bericht de mogelijkheden doorgeven voor deze zomervakantie.