Junior European Cup 2026 - Zwitserland
Koeien, een herfstzonnetje, Gondelbahnen en heel veel hoogtemeters. Dat waren de omstandigheden voor de JEC van 2026 in het prachtige Zwitserland. Vijftien atleten, waarvan vier omegasken, mochten er onze nationale kleuren gaan verdedigen op het (onofficieel) Europees kampioenschap te Sörenberg en Willisau. Op het programma: een pittige aflossing, een technische sprint en een (zeer) lange afstand. Knallen maar!
Donderdagmiddag verzamelde een hoopje ongeregeld zich in de regionen rond Leuven om te vertrekken richting het zuidelijke Zwitserland. Met veel enthousiasme trok de ‘mini’bus zich op gang. Aanwezig in de bus, onze omegasken: Janne, Wout, Mats en Nathan (en Willem). De DJ werd rap gekozen en stilte werd een abstract begrip. Na een tussenstop in Mulhouse F1 hotel, waar blijkbaar ook alle Formule 1-piloten slapen, was het op vrijdag tijd voor de aflossing.
Maar liefst vijf Belgische ploegen stonden aan de start van de aflossing met de Belgische strepen op hun wang. Klaar om het beste van zichzelf te geven. Het werd snel duidelijk dat er heel wat hoogtemeters verorberd moesten worden om heelhuids aan de finish te geraken. Alle atleten gaven het beste van zichzelf. Nathan startte in de massastart van wel 50 man die vertrokken als een kudde koeien die voor het eerst de wei op mogen. Wout maakte zijn debuut op het internationale strijdtoneel op het tweede been (in een ander team) en Janne liep een zeer stabiel derde been in het damesteam. Mats toonde hoe ervaring eruitziet en liep voor het eerste team naar een zevende plaats, net naast het podium. Na vele gevechten met de groene kaart werd de dag afgesloten in het sporthotel van Willisau met een goed bord spaghetti.
Zaterdag sprintdag. Tijd dus om te sprinten voor onze omegasken. De sprint was technisch en liep door een Zwitserse woonwijk waarbij privé- en publieke terreinen vaak in elkaar overliepen. Onze omegasken hielden zich sterk, maar lieten zich hier en daar vangen door de baanlegger. Mats liep desondanks een dijk van een wedstrijd en belandde op zijn laatste kampioenschap als junior nog op het podium. Een gedeelde vierde plaats werd gecorrigeerd naar een zesde plaats. Een beloning voor een mooie juniorcarrière. De winnaarstijden liepen op tot 17 minuten dus ook vandaag werd opnieuw afgezien. De rest van de dag werd dus een zaak van goed te recupereren.
Na een laatste nacht met de Noren en Britten op hotel was het tijd voor de moment suprême, de long distance. Een kabelbaan en een kilometer naar boven enkel en alleen om aan de start te komen, zegt genoeg. De kaarttekenaar had gelukkig maar één kleur nodig voor deze zondag: geel. Wout en Janne liepen een zeer stabiele wedstrijd, maar zagen af bergop. Mats miste één wegkeuze en Nathan werd verplicht ingetoomd door de coaches. Gelukkig maakte de prachtige berglandschappen veel goed.
Tot zover de JEC van 2026 voor onze omegasken. Bedankt aan heel team Belgium want het is bijzonder fijn dat er geen onderscheid meer te maken is tussen club of landsdeel. Het weekend werd traditioneel nog afgesloten in een keten met de letter M en op de terugweg werd er nog luidkeels meegezongen en misschien nog een heel klein beetje gestudeerd. Gelukkig is de coach daar niet verantwoordelijke voor..